Flarden van Hades

Terug naar de jaren ‘80: Flarden van Hades een van beste toneelproducties afgelopen jaren

Theatergroep Honger presenteert Flarden van Hades. © Gijs Proost Fotografie

Het psychiatrisch ziekenhuis in de voorstelling Flarden van Hades van Theatergroep Honger is een metafoor voor de problemen in onze actuele wereld. Daar ontkomt de toeschouwer niet aan. Het publiek bevindt in het fraaie decor van Gallery Lukisan dat zich uitstekend leent voor deze productie, die gebaseerd is op Een soort Hades van de Zweedse auteur Lars Norén.
Herbert Mouwen 15-05-22, 15:33


Het publiek wordt door de vijf spelers in de intieme ruimte meegenomen naar het begin van de jaren 80. Een reeks problemen komt voorbij: dreiging van aids, oorlog in Bosnië, incest, stalken, eenzaamheid, obsessieve verliefdheid, dementie, moord. Het leidt tot de terechte vraag: ‘Is deze wereld rot of ziek?’ Een echte keuze is er niet.

Het spel is uitstekend. De tekstvertolking is goed en heeft ritme door zijn vertragingen en versnellingen. De stiltes geven niet alleen rust in het heftige spel, maar dwingen de toeschouwers ook tot reflectie. Dezelfde ritmiek is terug te vinden in het bewegen van de acteurs: van onrust naar stille rust op een eigen plekje. In deze Hades is het verplegend en medisch personeel afwezig, daarom zijn de vijf personages op elkaar en op zichzelf aangewezen. Wat kan deze wereld binnendringen? Twee politieagenten om de stalker af te voeren en het nieuws dat geprojecteerd wordt op een met de hand getekend televisiescherm. Wat is echt in deze wereld?

Jezelf zijn

Flarden van Hades bevat quotes om niet vergeten. ‘Je kunt niet anders dan jezelf zijn,’ klinkt het, maar je vraagt je af wat de identiteit is van de personages die hun weg zoeken. De liefde wordt omschreven als ‘Verliefdheid is de overdrijving van een gevoel dat zonder de overdrijving nog geen eens zou bestaan.’ Om over na te denken.
Erol Struijk heeft naast het toneelstuk ook andere bronnen gebruikt voor de voorstelling die explosief eindigt. Aan het slot wordt het publiek geconfronteerd met de vaststelling: ‘Het is niet de oorlog, het is de oppervlakkige samenleving.’ Dat mag het mee naar huis nemen na deze schitterende toneelproductie. Een van de beste die de laatste jaren in West-Brabant gemaakt is.


Flarden van Hades door Theatergroep Honger. Regie & tekst Erol Struijk. Gezien op 13 mei 2022 in Gallery Lukisan, Moeregrebstraat 72, Bergen op Zoom. Nog te zien op 20 en 21 mei 2022. Aanvang 20.00 uur.

Flarden van Hades

Vijf personages, gezamenlijk in één ruimte, bevinden zich in hun eigen schemerzone waardoor de onderwereld in henzelf zichtbaar wordt. Hier kunnen, mogen en moeten ze de kapotgescheurde stukken van zichzelf laten zien.

Honger is samen met Erol Struijk in de onderwereld van de mens zélf gedoken. Binnen dit grote universele onderwerp zijn we op zoek gegaan naar verhalen en situaties. Door middel van documentatie, interview, wetenschappelijk naslagwerk en met als inspiratie de Zweedse toneelschrijver Lars Norèn heeft Erol Struijk het script voor Flarden van Hades samengesteld.

Tom van den Bergh, Julia Dierikx, Koen van Dongen, Hilde Koopmans en Daan Quaden spelen de vijf personages. Tekst en regie zijn in handen van Erol Struijk. Peter Janssen brengt met de toevoeging van visuals (het perkeffect) een extra dimensie in de voorstelling.

Theatergroep Honger speelt op 13, 14, 15, 20 en 21 mei 2022 in Gallery Lukisan aan de Moeregrebstraat 72 in Bergen op Zoom.

Erol Struijk – regie, tekst en concept


Een oude bekende keert terug op het Hongerige nest! Erol Struijk maakte in 2011 MacBeth en in 2013 Lang en Gelukkig met Honger.

Erol over Flarden van Hades

‘Ieder van ons heeft een andere achtergrond en een ander verleden. Onze blauwdruk heeft ons grotendeels gemaakt tot wie we nu zijn. Die blauwdruk is niet altijd merkbaar aan het topje van de ijsberg, maar altijd voelbaar in de onderstroom. Flarden daarvan komen soms aan de oppervlakte. Wat is gangbaar in de bovenwereld en waarom blijven we juist het grootste gedeelte dat onder de radar zit onderschatten? Dat is historisch zo gegroeid. Mensen die zich vroeger vreemd gedroegen schreef men ‘rust’ voor en het liefst op een afgelegen plek.

De psychische kant van de mens blijkt vandaag de dag nog steeds het ondergeschoven kind als het gaat om tolerantie en gezondheid. Waarom krijgt iemand met een nierinsufficiëntie sneller erkenning en zorg dan iemand met een angststoornis of een depressie, terwijl ze beide even dodelijk zijn? We houden ons maar al te graag vast aan ‘zij, de zieken, de abnormalen’ en ‘wij, de gezonden, de normalen’. Niet beseffend hoe snel we zelf ‘de hoek om’ kunnen zijn.


In de sociale omgang met elkaar is er naast het zichtbare gedrag, ook de complexe en onvoorspelbare uitwisselingen tussen mensen. In de afgelopen 2 jaar is dat in onze samenleving regelmatig schrijnend blootgelegd. Flarden van Hades brengt het perspectief van de onderwereld in een ieder van ons aan de oppervlakte.’